شعر کست | SherCast

رباعیات اصیل خیام (بخش ۱ از ۵)دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراستباز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟ور خوب آمد، خرابی از بهرِ چراست؟***در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماستاو را نه...

از شبنم عشق خاک آدم گل شدشوری برخاست، فتنه‌ای حاصل شدسرنشتر عشق بر رگ روح رسیدیک قطرۀ خون چکید، نامش دل شد(اوحدالدین کرمانی)***آن یار که عهدِ دوستاری بشکستمی‌رفت و منش گرفته دامان در دستمی‌گفت دگرباره...

از دوست به هر چیز چرا بایدت آزردکین عیش چنین باشد گه شادی و گه دردگر خوار کند مهتر خواری نکند عیبچون باز نوازد شود آن داغ جفا سردصد نیک به یک بد نتوان کرد فراموشگر خار بَراَندیشی خرما نتوان خَورداو خش...

هر باد که از سویِ بخارا به من آیدزو بویِ گل و مشک و نسیمِ سمن آیدبر هر زن و هر مرد کجا بر وَزَد آن بادگویند: مگر آن باد همی از خُتَن آید؟نی نی! ز خُتن باد چنان خوش نوزد هیچکان باد همی از برِ معشوق من ...

چونان شده‌ام که دید نتوانندمتا پیش تو ای نگار ننشانندمخورشید تویی به ذره من مانندمچون ذره به خورشید همی دانندم؟***تا شیر بدم شکار من بود پلنگپیروز بدم به هر چه کردم آهنگتا عشقِ ترا بِبَر درآوردم تنگاز...

جانا به زمین خابران خاری نیستکش با من و روزگار من کاری نیستبا لطف و نوازش جمـــــالِ تو مرادر دادن صدهزار جان، عاری نیست.***چون خاک شدی ، خاک تو را خاک شدمچون خاک تو را خاک شدم، پاک شدم .***بس که جستم...

یکی سیرت نیکمردان شنواگر نیکبختی و مردانه روکه شبلی ز حانوت گندم فروشبه ده برد انبان گندم به دوشنگه کرد و موری در آن غله دیدکه سرگشته هر گوشه‌ای می‌دویدز رحمت بر او شب نیارست خفتبه مأوای خود بازش آورد...

هنر نزد ایرانیان است و بسندارند شیر ژیان را به کسهمه یکدلانند و یزدان‌شناسبه گیتی ندارند در دل هراسچون ایران نباشد، تن من مبادبرین بوم و بر زنده یک تن مبادهمه سر به سر تن به کشتن دهیماز آن به که کشور ...

یکی روز شاه جهان سوی کوهگذر کرد با چند کس هم‌گروهپدید آمد از دور چیزی درازسیه رنگ و تیره تن و تیز تازدو چشم از بر سر چو دو چشمه خونز دود دهانش جهان تیره‌گوننگه کرد هوشنگ باهوش و سنگگرفتش یکی سنگ و شد ...

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکنهمچو کسان بی‌گنه روی به آسمان مکنرو ترش و گران کنی تا سر خود نهان کنیبار دگر گرفتمت بار دگر همان مکنباده خاص خورده‌ای جام خلاص خورده‌ایبوی شراب می زند لخلخه در دها...

‌بربود دلم، در چمنی، سرو روانی‌زرین کمری، سیمبری، موی‌میانی‌خورشیدوَشی؛ ماهرخی، زهره‌جبینی‌یاقوت لبی، سنگدلی، تنگ دهانی‌عیسی‌نفسی، خضردَمی، خاتم دوران‌جم‌مرتبتی، تاجوری، شاه‌نشانی‌شکر شکرینی، چو شکر د...

ای مطربِ خوش قاقا، تو قی قی و من قوقوتو دَق دَق و من حَق حَق، تو هی هی ومن هو هوای شاخِ درختِ گُل، ای ناطقِ امرِ «قُل»تو کبک‌‌صفت بو بو، من فاخته‌وَش کو کوچون مست شوم، جانا، در هجر سخن گویم«مَنْ کانَ»...

‌بر قدسیانِ آسمان من هر شبی یاهو زنم‌گر صوفی از "لا" دم زند من دم ز "الاهو" زنم‌بازِ هوایی نیستم تا تیهوی جانها برم‌عنقای قافِ قُربتَم ‚ كی بانگ بر تیهو زنم؟‌من كوكویی دیوانه‌ام صدشهر ویران كرده‌ام‌بر...

‌ساقیا بر سر جان بار گران است تنم‌باده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم‌من از این هستی خود نیک به جان آمده‌ام‌تو چنان بی‌خبرم کن که ندانم که منم‌نَفْس را یار نخواهم که نه زین اقلیمم‌چه کنم صحبت هندو که ز...

‌گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود‌گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود‌گفتم که بسی خط خطا بر تو کشیدند‌گفتا همه آن بود که بر لوح جبین بود‌گفتم که چرا مهر تو را ماه بگردید؟‌گفتا که فلک بر من بد مهر به...

‌ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است‌ببین که در طلبت حال مردمان چون است‌به یاد لعل تو، بی چشم مست میگونت‌ز جام غم می لعلی که می خورم خون است‌ز مشرق سر کوی، آفتاب طلعت تو‌ا‌گر طلوع کند طالعم همایون است‌ح...

‌ای یار ناسامان من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌وی درد و ای درمان من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌ای سرو خوش‌بالای من، ای دل‌بر رعنای من‌لعل لبت حلوای من، از من چرا رنجیده‌ای؟‌بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون ...

‌ای صِفاتِ کبریائِت برتر از اِدراکِ ما‌قاصِر از کُنْهِ کَمَالتْ فِکْرَت و اِدراکِ ما‌مَا چُو خاشاکیم در دَریایِ هَستی روی‌‌پُوش‌مَوْجِ وَحدَت کی بِساحِلِ اَفْکند خاشاکِ مَا‌مَا به جولانگاهِ وَحدَت غَی...

‌ای صِفاتِ کبریایت برتر از اِدراکِ ما‌قاصِر از کُنْهِ کَمَالتْ فِکْرَت و اِدراکِ ما‌مَا چُو خاشاکیم در دَریایِ هَستی روی‌‌پُوش‌مَوْجِ وَحدَت کی بِساحِلِ اَفْکند خاشاکِ مَا‌مَا به جولانگاهِ وَحدَت غَیْ...

‌ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها‌که دردش عین درمانست و جور او عنایت‌ها‌کلیم درگه اویی گلیم فقر در برکش‌ز فرعونی چه می‌جویی سریر ملک و رایت‌ها‌خلیل عشق جانانی درآ در آتش سوزان‌نه نمرودی که تا باشی...

شاملو:بر موج‌کوبِ پست که از نمکِ دریا و سیاهیِ شبانگاهی سرشار بود بازایستادیم؛تَکیدهزبان در کام کشیده،از خود رمیدگانی در خود خزیدهبه خود تپیده،خستهنفس پس نشسته به کردارِ از راه‌ماندگان.در ظلمتِ لب‌شور...

‌مجیر بیلقانی‌گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت‌با باد صبا حکایتی گفت و بریخت‌بدعهدی عمر بین که گل در ده روز‌سر بر زد و غنچه کرد و بشکفت و بریخت ‌انوری ابیوردی‌با گل گفتم شکوفه در خاک بخفت‌گل دیده پر آب...

‌صائب تبریزی‌ مَریز آبِ رُخِ خود مَگَر بَرایِ شَرابکه در دو نَشأَه بُوَد، سُرخ‌رو، گِدایِ شَرابمَن این سُخَن زِ فَلاطونِ خُم‌نِشین دارَمعِلاجِ رِخنَهِ دِل نیست غِیرِ لایِ شَرابهزار سالِ دِگَر مانده اَ...

‌صائب تبریزی‌‌‌سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را‌کز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را‌دشمنِ خونخوار را کوته به احسان ساز، دست‌هیچ زنجیری به از سیری نباشد شیر را‌حسن را خطِ غبارش بی‌نیاز از زلف کرد‌احتیاج...

‌مولانا‌چون جانْ تو می‌سِتانی چون شِکَّر است مٌردن‌با تو ز جانِ شیرین شیرین‌تر است مٌردن‌بردار این طَبَق را زیرا خلیلِ حق را‌باغ است و آبِ حیوان گَر آذر است مردن‌این سَر نشانِ مُردن وآن سَر نشانِ زادن...

‌‌سعدی‌روزی که زیرِ خاک تنِ ما نهان شود‌وانها که کرده‌ایم یکایک عیان شود‌یارب به فضلِ خویش ببخشای بنده را‌آن دم که عازمِ سفرِ آن جهان شود‌بیچاره آدمی که اگر خود هزار سال‌مهلت بیابد از اجل و کامران شود...

‌خاقانی‌از گشت چرخ کار به سامان نیافتم‌وز دور دهر عمر تن آسان نیافتم‌زین روزگار بی‌بر و گردون کژ نهاد‌یک رنج بازگوی که من آن نیافتم‌نطقم از آن گسست که همدم ندیده‌ام‌دردم از آن فزود که درمان نیافتم‌از ...

‌‌‌سعدی‌به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست‌عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست‌به غنیمت شمر - ای دوست - دم عیسی صبح‌تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست‌نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل‌آنچه د...

‌‌احمد شاملو‌‌باید اِستاد و فرود آمد‌‌بر آستانِ دری که کوبه ندارد،‌‌چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و‌‌اگر بی‌گاه‌‌به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.کوتاه است در،‌‌پس آن به که فروتن باشی.‌...

‌خیام‌از جرِم گل سیاه تا اوج زحل‌کردم همه مشکلات کلیّ را حل‌بگشادم بندهای مشکل به حیَل‌هر بند گشاده شد به جز بند اجل ‌خیام‌ای خواجه! بِدان کین فلکِ بیهُده‌دو‌همچون من و تو، دید بَسی کهنه و نوآغاز و سَ...

‌حافظ‌اگر آن تُرکِ شیرازی به‌ دست‌ آرد دلِ ما را‌به خال هِندویَش بَخشَم سمرقند و بُخارا را‌بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافت‌کنار آب رُکن‌آباد و گُلگَشت مُصَلّا را‌فَغان کـاین لولیانِ شوخِ ش...

‌حافظ‌دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش‌وز شما پنهان نشاید کرد سِرِّ مِی‌فروش‌گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع‌سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش‌گوش کن پند ای پسر وز بهرِ دنیا غم مَخور‌گفتمت چ...

‌محمد بن وصیف سگزی‌ای امیری که امیرانِ جهان خاصه و عام ‌بنده و چاکر و مولای و سگ‌بند و غلام‌ازلی خطی در لوح که مُلکی بِدهید ‌به ابی یوسف یعقوب بن اللیث هُمام‌به لَتام آمد رتبیل و لَتی خورد به لنگ ‌لَت...

‌رودکی‌ای آن که غَمگِنی و سزاواری‌وندَر نهان، سِرِشک همی باری‌از بهر آن کجا بِبَرم نامش‌ترسم ز بخت، اندُه و دشواری‌رفت آن که رفت و آمد آنک آمد‌بود آن که بود، خیره چه غم داری؟‌هموار کرد خواهی گیتی را؟‌...

واعظ قزوینی‌بر درگه خلق، بندگی ما را کشت‌هر سو پی نان دوندگی ما را کشت‌فارغ نشویم یکدم از فکر معاش‌ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت! ‌اوحدالدین کرمانی‌عالم همه محنت است و ایام غم است‌گردون همه فانی است و...

حافظ‌زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست‌پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست‌نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان‌نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست‌سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین‌گفت: ای عاشقِ دیری...

‌‌سعدی‌تو را عشقِ همچون خودی ز آب و گل‌رباید همی صبر و آرام دل‌به بیداریش فتنه بر خَد و خال‌به خواب اندرش پای بند خیال‌به صدقش چنان سر نهی در قدم‌که بینی جهان با وجودش عدم‌چو در چشم شاهد نیاید زرت‌زر ...

‌خاقانی‌ما دل به دست مهر تو زان باز داده‌ایم‌‌کاندر طریق عشق تو گرم اوفتاده‌ایم‌ما رطل‌های درد تو زان در کشیده‌ایم‌کز رمزهای درد تو سری گشاده‌ایم‌گفتی که دل بداده و فارغ نشسته‌ای‌اینک برای دادن جان ای...

‌حافظ‌طالع اگر مدد دهد، دامَنَش آوَرَم به کف‌گر بِکَشَم زهی طَرَب، ور بِکُشَد زهی شرف‌طَرْفِ کَرَم ز کَس نَبَست، این دلِ پُر امیدِ من‌گر چه سخن همی‌بَرَد، قصهٔ من به هر طرف‌از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گش...

عراقی‌‌ بند پانزدهم ترجیع‌بند ‌ساقی، قدحی، که نیم مستیم‌مَخمورِ صَبوحیِ اَلَستیم‌از صومعه پا برون نهادیم‌در میکده مُعتَکِف نشستیم‌از جور تو خرقه‌ها دریدیم‌وز دستِ تو توبه‌ها شکستیمجز جانْ گرویِ دگر ند...

عراقی‌‌ بند چهاردهم ترجیع‌بند ‌ساقی، دو سه دم که هست باقی‌در ده مَدَدِ حیات باقی‌قَدْ فَاتَنی اَلصَّبوُحْ فَادرِکْ‌مِنْ قَبْلِ فُوَاتَ الاِعْتِباقِ‌در کیسه‌ی نقد نیست جُز جان‌بستان قَدَحی، بیار ساقی ‌...

عراقی‌‌ بند سیزدهم ترجیع‌بند ‌ساقی، سرِ دَردِ سَر ندارم‌بشکن به نسیمِ می خمارم‌یک جرعه ز جامِ می به من ده‌تا دُرد کشم، که خاکسارم‌از جامِ تو قانِعَم به دُردی حاشا که به جرعه سر دَرآرمیادآر مرا به دُرد...

عراقی بند دوازدهم ترجیع‌بند‌‌ ‌ساقی، بده آبِ آتش‌افروز‌چون سوختییَم تمام‌تر سوز‌این آتش من به آب بنشان‌وز آب من آتشی برافروز ‌می ده، که ز باده‌ی شبانه‌در سر بودم خمارْ امروز‌در ساغرِ دل شراب افکنکز پر...

عراقی بند یازدهم ترجیع‌بند‌‌ ‌ساقی، ز شراب‌خانة نوش‌یک جام بیاور و بِبر هوش‌مستم کن، آنچنان که در حال‌از هستی خود کنم فراموش‌ور خود سوی من کنی نگاهی‌بی‌باده شوم خراب و مدهوشسرمست شوم چو چَشمِ ساقیگر ز...

عراقی‌‌ بند دهم ترجیع‌بند ‌ساقی، بده آبِ زندگانی‌پیش آر حیاتِ جاودانی‌می ده، که کسی نیافت هرگز‌بی آبِ حیات زندگانی‌در مجلس عشق مُفلسی را‌پُر کن دو سه رَطْلِ رایگانی‌شاید که دهی به دوستداریآن ساغرِ مهر...

عراقی‌‌ بند نهم ترجیع‌بند ‌ساقی بِنُما رِخِ نکویت‌تا جامِ طَرَب کِشَم به بویت‌ناخورده شراب مست گردد‌نظّارِگی از رخِ نکویت‌گر صافْ نمی‌دهی، که خاکم‌یاد آر به دُردیِ سبویتمگذار ز تشنگی بمیرم نایافته قطر...

عراقی‌‌ بند هشتم ترجیع‌بند ‌ساقی، می مهرْ ریز در کام‌بنما به شبْ آفتاب از جام‌آن جام جهان‌نُما به من ده‌تا بنگرم اندرو سرانجام‌بینم مگر آفتابِ رویت‌تابان سحری زِ مشرقِ جامجان پیش رخ تو برفَشانمگر بنگر...

عراقی‌‌ بند هفتم ترجیع‌بند ‌دست از دل بیقرار شُستم ‌وندر سرِ زلفِ یار بستم‌بی‌دل شدم و ز جان به یکبار‌چون طرة یار برشکستم‌گویند چگونه‌ای؟ چه گویم؟هستم ز غمش چنان که هستمخود را ز چَهِ غَمَش بَرآرمگر طر...

عراقی‌‌: بند ششم ترجیع‌بند‌ساقی، چه کنم به ساغر و جام؟‌مستم کن از آن مِیِ غم‌انجام‌با یادِ لبِ تو عاشقان را‌حاجت نَبوَد به ساغر و جام‌گوشم سخن لَبِ تو بشنود‌خشنود شد، از لبت، به دُشنامدل زلف تو دانه د...

عراقی‌‌: بند پنجم ترجیع‌بند ‌وقتِ طَرَب است، ساقیا، خیز‌در دِه قَدَحِ نشاطْ‌انگیز‌از جور تو رستخیز برخاست‌بِنْشان شر و شور و فتنه، برخیز‌بِستان دِلِ عاشقانِ شیدا‌وز طرة دلربا درآویز‌خون دل ما بریز و آ...